Powstanie Warszawskie było zrywem wolnościowym, który już na zawsze zostanie w pamięci Polaków. Losy walk toczyły się swoim okrutnym torem przez sześćdziesiąt trzy dni. Decyzja o wybuchu powstania została podjęta przez gen. Tadeusza Komorowskiego „Bora”, który działał za przyzwoleniem Delegata Rządu RP na Kraj, Jana Stanisława Jankowskiego. Około 50 000 źle uzbrojonych powstańców stawiło czoło odwetowi hitlerowskiej machiny wojennej. Siły polskie miały za zadanie wyzwolenie samego miasta, aby w chwili, gdy wojska radzieckie będą doń wkraczały, funkcjonowały w nim naczelne władze państwa podziemnego. W odpowiedzi na wybuch powstania Adolf Hitler wydał dowódcy wojsk niemieckich rozkaz stłumienia powstania „Warszawa winna być zrównana z ziemią, a powstanie powinno być stłumione bezlitośnie”. Powstańcy walczyli z determinacją, jednak pozbawieni wsparcia oraz pomocy w postaci zrzutów broni i medykamentów zostali skazani na klęskę.
Nie bez znaczenia była tu również postawa Stalina, który zatrzymał ofensywę sowiecką na Wiśle, nazywając powstanie „awanturą”, a inicjatorów „garstką przestępców”, co doskonale ukazywało, jak władze sowieckie będą w przyszłości traktować żołnierzy AK.
Powstanie, które było przykładem niezwykłej woli walki, upada po dwóch miesiącach.
W nocy z 2 na 3 października 1944 r. w Ożarowie dochodzi do podpisania aktu kapitulacji.
Zryw mający trwać najwyżej kilka dni staje się największą akcją zbrojną podziemia w okupowanej przez Niemców Europie, pozostawiając po sobie tysiące zabitych, ruiny miasta i niespełnione marzenia Bohaterów walczących o wolność. Ci Bohaterowie to również 5840 „małych powstańców”, dzieci w wieku od dziesięciu do siedemnastu lat, o których odwadze nie wolno nam nigdy zapomnieć. 
